Deze merkwaardige titel heeft te maken met depressie. Een onderwerp wat ik net deze week meerdere keren tegenkwam, en de woorden begonnen zich op te stapelen in mijn hoofd, dus ik laat ze eruit nu in dit blog.

Ik ben denk ik wel depressief geweest. Tenminste als ik terugkijk op een periode dat ik erg ongelukkig was, geen zin zag in het leven, geen nut, geen doel. Me soms voelde als een groot, kil blok ijs zonder enig gevoel, en op andere momenten dreigde te verzuipen in verdriet. Ik herinner me op een kruispunt te hebben gestaan in Leiden, waar het Rapenburg en de Breestraat samenkomen, en me afgevraagd te hebben waarom ik niet door zou lopen toen de bus aankwam. Er was een antwoord op die vraag, gelukkig, anders had ik dit nu niet geschreven misschien. Twee zelfs. Het ene was dat ik te veel van mijn familie hield om ze dat aan te doen, onder die bus lopen. Het tweede was dat er toch altijd wel dingen waren waar ik lol in had en dat ik er ergens van overtuigd was dat de zon altijd weer opgaat, vroeg of laat.

Voor wie mij wat langer kent, is het misschien gek om dit te lezen. Ik heb het destijds namelijk nooit verteld dat ik me zo voelde. Vertellen hoe ik me voelde was ook stomweg een vaardigheid die ik niet had. Dat zal ook wel een deel van het probleem geweest zijn.

Maar goed deze gevoelens waren er, verdwenen een tijdje naar de achtergrond, kwamen weer terug. Het werd in de loop der jaren minder heftig allemaal, dat verdriet sleet langzaam, ik leerde er een beetje over praten, het leven ging verder. Maar die zin van het leven, dat hogere doel, ik zag het nog altijd niet. Ik heb me suf gepiekerd waartoe ik op aarde was, wat mijn richting in het leven moest zijn, hoe ik een bijdrage kon leveren aan het grote geheel. Grote frustratie dat ik “het” niet kon vinden. Ik zocht ver weg, letterlijk ook nog, tot in Roemenië aan toe.

Eenmaal terug uit Roemenië, woonde ik in Gennep in het bos. Werkte met paarden zoals ik gewild had, knutselde wat sjamanistische voorwerpen. Ik had het niet onaardig, beleefde genoeg leuke dingen op zich, maar toch was daar weer die frustratie en het gevoel van leegte en zinloosheid, nergens zin in hebben.

Ik besloot er aan toe te geven: ik ben op de grond gaan liggen en besloot net zo lang te blijven liggen, tot ik weer ergens zin in kreeg. En daar lag ik dan, vol mokkende gedachten, ellendig, beetje boos op mezelf. Nergens zin in te hebben, niks te willen, geen zin te hebben in het leven. Ik weet niet meer hoe lang het duurde. Ik kreeg er genoeg van op een gegeven moment, maar bleef stug liggen. Toen kreeg ik trek in een frietje. Ik weet het nog heel goed, want het leven begon opnieuw op dat moment. Een frietje. Er was dus toch iets, waar ik zin in had, hoe klein ook.

Ik ben een frietje gaan halen. En na dat moment bleken er meer dingen te zijn, waar ik zin in had. Kleine dingen, haalbare dingen. De grote doelen en idealen heb ik maar gelaten voor wat ze zijn. Ik had ze eigenlijk niet nodig. “De Zin van Het Leven”, met hoofdletters? Heb ik  nog altijd niet gevonden, weet niet of het wel bestaat. Maar dat is niet belangrijk meer. Mijn leven heeft zin, mijn leven is zijn eigen zin, omdat ik die kleine dingen doe waar ik zin in heb. Het hele leven kan draaien om een frietje.

Depressief ben ik niet meer geweest. Verdrietig, ja, somber, ook wel. Maar in het algemeen voel ik me vervuld en gelukkig. Gezegend met lieve mensen om me heen, een leuke baan, een paard, een mooie leefomgeving enzovoort. Een prachtige zoon die ligt te slapen in mijn armen terwijl ik dit typ. Hele grote doelen of idealen heb ik nog steeds niet. Wensen wel, er blijft altijd wel iets te wensen over. Een trektocht met mijn paard maken zou ik nog graag doen, op een boerderijtje wonen. Maar heel belangrijk is dat niet. Belangrijk is dat ik wilde schrijven, dit stukje, deze woorden, en dat ik dat heb gedaan.

Op de terugweg van werk, 1 hand op het stuur van de Landrover, zon door de raampjes. Ik zing mee met de radio en vraag me af of de kleine in mijn buik het al kan horen. Net niet denk ik met 16 weken, maar hij/zij deelt vast in mijn goeie bui.

Deze middag op stap geweest met 6 kinders en een collega, een rondje om een waterplas. Het lijkt zo simpel en dat is het ook: gewoon een eindje lopen, kijken wat je tegenkomt, wat vertellen en leuke dingen laten zien. Het begint met de zandhelling waar de kids vanaf willen rennen. Er is genoeg ruimte tot de waterkant, dus het mag.

Beneden bij het water spot ik interessante plantjes; ik maak wat blaadjes fijn en laat ze ruiken, raden waar het op lijkt. "Kauwgum" zeggen ze, "tandpasta"! En dat klopt, het zijn muntplantjes, geuren heerlijk naar pepermunt. Dat vormt een mooie opstap naar de activiteit die ik in gedachten had. Ik geef alle kinderen een plastic bekertje en ze mogen "parfum" gaan maken. Blaadjes fijnstampen, beetje water erbij. Voor sommigen betekent water dat er automatisch zand bij moet, dan wordt het "modderparfum" zo wordt mij verteld.

We zien een school visjes voorbij zwemmen. "Kikkervisjes!" wordt er geroepen, zijn dat de enige "visjes" die ze kennen? Maar dit zijn ze niet, dit zijn echte visjes.

Ik zie een waterslak en vis hem op met mijn handen. Eerder heb ik een kind berispt dat een landslak in het water gooide, zei dat het geen waterslak was en dat ie-niet kan zwemmen. Het begrip waterslak was duidelijk nieuw; nu een mooi moment dus om te laten zien wat voor diertje dat dan is.

Terwijl we verder lopen rond de plas worden er nog driftig bloemetjes geplukt. Ook de elzenpropjes doen het goed. "Dennenappels", denken de kinderen, maar zijn er hier dan dennenbomen? Nee, die zien ze niet. Elzenpropjes dus, weer iets nieuws ontdekt!

Het parfum moet eigenlijk mee voor de moeders thuis. Ik zie dat minder zitten, zie beelden voor ogen van een hobbelende Landrover en kinderkleding ondergeklotst met geurig modderparfum. Gelukkig kan ik de kinderen overtuigen dat ze het thuis best eens opnieuw kunnen maken.

Terug op de BSO laat een jongetje trots zijn geplukte bloemen zien. "Uit de natuur", licht hij toe. En of ze het leuk vonden vandaag? JAAAAA!

Dit alles overdenk ik dan op weg naar huis, en ik ben intens tevreden.

Gezien de lange periode dat ik niks geschreven heb, kan je wel stellen dat het een heuse Periode van Inkeer geweest is. Nu weten de sjamanistisch ingestelden onder ons wel dat alles cyclisch is en dat men na de inkeer vanzelf weer naar buiten treedt voor een nieuw begin.

Dus, bij deze!

Goed nieuws 1:

Sinds enige maanden een nieuwe relatie met een hele lieve jongen/man (weet nooit welk woord te gebruiken maar goed). Heb hem ooit leren kennen toen Kiba voor zijn deur besloot op zijn kont te gaan zitten en niet meer verder te willen lopen naast de fiets. Ik noem geen naam want hij wordt liever niet all over internet gevonden, maar ik ben erg gelukkig met hem in ieder geval.

Goed nieuws 2:

2 weken geleden begonnen met een nieuwe baan en wel een die echt bij mij past! De functie heet 'natuur- en avontuurcoach' en het is bij een kinderopvangorganisatie. Daar ga ik ervoor zorgen dat er meer natuur- en avontuuractiviteiten komen. Eindelijk weer een baan waarbij je gelegitimeerd met modderige bergschoenen aan kan komen! En met kinderen, daar ben ik echt blij om want dat heb ik erg gemist afgelopen 2 jaar. Bij deze functie hoort overigens ook dat ik in een joekel van een verlengde Landrover rondrij. Ik kreeg zowat een hartverzakking toen ik het ding zag, maar het went snel gelukkig. Alleen parkeren gaat nog niet zo handig en de koppeling heeft iets weg van een tractor, zo zwaar. Maar ik voel me er ook wel weer erg stoer in!

Minder goed nieuws:

Met Kiba gaat al een hele tijd niet zo lekker en ik zoek dan ook een nieuwe baas voor hem. Dus wie een enthousiaste energieke halve Hollandse herder zoekt met enige gebruiksaanwijzing, kijk hier: http://www.hondenherplaatsingen.nl/35kiba.html

Niet echt nieuws maar toch wel leuk:

Met Rosa het paard gaat alles goed, ze heeft een leuke winterweide met 2 ponyvriendinnetjes. Tijdens de sneeuwperiode werd ze nogal een stuiterbommetje en heb ik wat rodeo kunnen oefenen, maar niks gemeens. Nu het weer beter wordt, is ze ook wat rustiger.

Tot zo ver de updates..

Tweede piksterdag overleed mijn kat Boudicca aan een vergiftiging. Een paar dagen later stierf mijn oma, die al een tijdje in een verpleeghuis opgenomen was.

Nu ben ik toch wel iemand die regelmatig aan de dood denkt, maar zoiets brengt het weer wat dichterbij. De eindigheid van het bestaan en daaraan gekoppeld de zin van het leven, dergelijke minder luchtige thema's.

Voor oma was ik bijna een beetje blij, dat het ophield. Want veel plezier had ze niet meer in het leven was mijn indruk. Het is moeilijk in te schatten natuurlijk als je niet echt meer in dezelfde werkelijkheid leeft, niet meer een gesprek kan voeren en weten dat je het over hetzelfde hebt.

Van de kat vond ik het zonde, die was gezond en had nog jaren meegekund. Missen doe ik haar niet echt, ik voel me er bijna schuldig over. Ze was lief, ze was mooi, ze hoorde erbij, maar blijkbaar kan ik ook heel goed zonder kat.

Als ik er niet meer ben zal het leven ook heel goed zonder mij kunnen. Dat blijkt toch steeds weer; alles gaat gewoon verder, een paar mensen blijven achter met pijn in het hart en mooie herinneringen. Ik vraag me wel af dan, wat mensen zich van mij zouden herinneren, wat ze bij mij als tekst zouden zetten op zo'n kaartje. Creatief, ongeduldig, wisselvallig, iemand die haar dromen waarmaakte? Wie was ik, wie ben ik, wat zou je onthouden? 

Wat mij betreft, ik zou herinnerd willen worden als een verhalenverteller. Ik heb nooit fictie kunnen schrijven. Het enige wat in mijn macht ligt, is een boeiend verhaal van mijn leven proberen maken, en daar flarden van vertellen in een blogje, in een foto, in een liedje in de ochtend, in een streling in de nacht.

Ik zou herinnerd willen worden als een danser. Draai als ik doodga het muziekje van de Indische Waterlelies. Mijn naam betekent Lelie en ik heb het altijd mooi gevonden, te leven als een sprookje. Te dansen in het maanlicht, voor zo lang als het duurt. Want het leven is beweging en het leven te dansen, is het enige wat telt.

Wie me nog van vroeger kent zal het zich herinneren: het was paarden voor en paarden na. Het liefst wilde ik er eentje in de achtertuin. Kon best vond ik, als het schuurtje omgebouwd zou worden tot een stal.
Vanaf dat ik ging studeren was het even minder, met vlagen stak de paardenkriebel weer de kop op. Soms een buitenrit, een paardrijvakantie, dan het avontuur in Roemenie. Hier in Nederland weer werk op manege, verzorgpaarden etc. Het laatste verzorgpaardje lanceerde me zodat ik bijna een hersenschudding opliep. Nu was ik al maanden internet aan het afstruinen en aan het rekenen en uiteindelijk kwam ik tot de conclusie: ik kan me een eigen paard veroorloven.
Dus, zie hier, I proudly present: mijn eerste echte eigen paard Rosa!

Rosa is een dravermerrie van 5 jaar jong. Ze staat hier vlakbij in de wei, 3 minuten lopen van huis, met nog 13 andere paarden en pony’s.

Poetsen en opzadelen doen we in de tuin. Dus toch iets uitgekomen van die wens van vroeger

En rijden doen we in het bos. Ik moet dan eerst dwars door Velp rijden, maar ze is erg braaf en vertrekt geen spier voor verkeer of rare obstakels onderweg.

En dit is dan de Veluwezoom gezien vanaf Rosa’s rug:

Ik ben er erg gelukkig mee! Ik denk dat we nog vele mooie avonturen zullen beleven samen.

Wie me nog van vroeger kent zal het zich herinneren: het was paarden voor en paarden na. Het liefst wilde ik er eentje in de achtertuin. Kon best vond ik, als het schuurtje omgebouwd zou worden tot een stal.
Vanaf dat ik ging studeren was het even minder, met vlagen stak de paardenkriebel weer de kop op. Soms een buitenrit, een paardrijvakantie, dan het avontuur in Roemenie. Hier in Nederland weer werk op manege, verzorgpaarden etc. Het laatste verzorgpaardje lanceerde me zodat ik bijna een hersenschudding opliep. Nu was ik al maanden internet aan het afstruinen en aan het rekenen en uiteindelijk kwam ik tot de conclusie: ik kan me een eigen paard veroorloven.
Dus, zie hier, I proudly present: mijn eerste echte eigen paard Rosa!

Rosa is een dravermerrie van 5 jaar jong. Ze staat hier vlakbij in de wei, 3 minuten lopen van huis, met nog 13 andere paarden en pony’s.

Poetsen en opzadelen doen we in de tuin. Dus toch iets uitgekomen van die wens van vroeger

En rijden doen we in het bos. Ik moet dan eerst dwars door Velp rijden, maar ze is erg braaf en vertrekt geen spier voor verkeer of rare obstakels onderweg.

En dit is dan de Veluwezoom gezien vanaf Rosa’s rug:

Ik ben er erg gelukkig mee! Ik denk dat we nog vele mooie avonturen zullen beleven samen.

Vanmiddag was ik verdiept geweest in een goed boek, zo’n mooi verhaalmet helden en schurken en goden en engelen, waarin zowel de helden alsde schurken ook nog eens mensen bleken te zijn. Een verhaal overliefde, haat, wanhoop, verdeeldheid, samenwerking, broederschap en watnog meer. Prachtig. Na het boek uit te hebben gelezen keerde ik watmoeizaam in mijn eigen leven terug, met hoofdpijn en een beetje wazig.Ik filosofeerde nog wat na, over verhalen, wat verhalen betekenen voorde mens, voor mij. Ik dacht ineens aan al die mensen, die leven vooreen ander, die leven in de hoop dat hun kinderen het beter doen danzij. En dan die kinderen die hetzelfde zullen hopen, totdat iemand eensbesluit van zijn eigen leven iets te maken, een mooi verhaal. Ik ga datdoen, had ik besloten. Ik maak er wat moois van.
De kriebels kwamen om een wandeling te maken, anders dan anders, eenandere weg op een andere tijd. Ik zocht en vond een nieuw pad, een waarde honden los konden, waar niemand anders was. Ik weet niet of je ermag lopen, maar er stond nergens iets van niet, dus vond ik van wel. Weliepen en liepen en het pad ging maar door en door en uiteindelijk washet ver genoeg geweest, anders kwamen we nooit meer voor het donkerthuis. En we liepen terug en terug en ik begon te zingen, omdat weeindelijk alleen waren ergens, met onszelf en de natuur. Beetjekrakerig en vals omdat het lang geleden was, gaf ik geluid aan mijnbeleving, en ik zong over hoe ik mijn lief nog altijd mis.
Tussen de tranen door zag ik de honden kijken naar iets in het weiland,iets dat naar hen terugkeek, ik dacht eerst het is een kat. Maar datwas het niet, het was anders, bewoog anders, hupsend, het lijf gespierden de kop zwart met wit. Een das. Een echte das! Ik geloof niet dat ikdie ooit gezien heb, in het wild. Hij keek eens goed naar wat wij warenen verdween toen in het weiland, terug in de schemering. Ik veranderdemijn lied in een van dankbaarheid, voor moeder aarde en onze broers enzusters dieren.
Terug thuis zoek ik de das op, in mijn grote dierenboek. De das is de"keeper of stories" staat er, degene die verhalen vertelt. Ik vnd hetfrappant, wat ik vanmiddag nog dacht, was dat als wij in een anderemaatschappij zouden leven, een van kleine dorpen zonder auto’s,internet of telefoon, dat ik dan wel de rondreizende verhalenvertellerwilde zijn. Hoog gezeten op mijn paard de wereld door, honden erbij, enoveral het nieuws brengen en de verhalen vertellen van vroeger.Vroeger, dat was dan wat we nu beleven, een wereld met forums encomputer. En misschien werden onze presidenten dan wel reuzen, debankiers misschien de duiveltjes in de sprookjes van dan en daar.
Maar goed verhalen dus, mijn boek zegt "The stories people tell have away of taking care of them. If stories come to you, care for them. Andlearn to give them away where they are needed. Sometimes a person needsa story more than food to stay alive. That is why we put these storiesin each other’s memory. This is how people care for themselves".
Dat gelezen hebbende, vertel ik hierbij mijn verhaal, van vanavond. Dat het goed mag brengen aan wie het leest.

Gister ben ik op mijn kop gevallen. Van een paard af, wel te verstaan. Ik was er letterlijk ondersteboven van. Het houdt je van de straat af zei mijn collega, maar dat deed het dus juist niet.
Enige uitleg zal wel op zijn plaats zijn: ik heb een verzorgpaardje sinds kort, en ik dacht gister in mijn optimisme dat ik wel naar buiten kon met haar. Nu zij had ernstig de lente in de bol en gaf een serie bokkensprongen waar ik van uit het zadel vloog. Gelukkig had ik net een nieuwe helm gekocht…
Anyways, op wat hoofdpijn en een gekneusde vinger na geen schade. Onkruid vergaat niet!
Nu heb ik ineens een hele crea bui vanavond, misschien is mijn brein nu wel de goeie richting op geklutst

Het resultaat:

Een nieuw begin, is vaak een eufemisme voor het eind van iets. In dit geval mijn relatie. Het valt me op dat ik juist het half jaar dat ik heb samengewoond niets geschreven heb in dit weblog. Te druk in mijn hoofd geweest waarschijnlijk. Ik heb ook bijna niets getekend, geschreven, creatief gedaan. Dat gaat nu wel weer komen denk ik.
Een eind van iets is altijd lastig. Afscheid nemen van je dromen, toekomstplannen, bepaalde gewoontes. Er weer aan wennen om alleen te eten, niet uitgebreid je dag te bespreken als je thuiskomt van werk.
Moet bekennen dat ik het "alleen zijn" juist wel prettig vind, want we zaten elkaar behoorlijk in de weg de laatste tijd. En heb toch de hele beestenboel nog als gezelschap..
Ja en wat doe je dan als je opnieuw begint? Schoonmaken en opruimen… en wat leuke nieuwe dingen kopen, beetje schuimen op marktplaats enzo. Nieuwe toekomstplannen maak ik nog maar even niet. Eerst maar even lekker bijkomen!

Vroeger bewaarde ik altijd de mooiste dingen die ik had. Het mooisteschetsboek gebruikte ik zelden, de mooiste kleurtjes alleen voor demeest bijzondere gelegenheden. De mooiste schriften bleven het langsteleeg. Ik mocht van mezelf pas een echt goeie didgeridoo kopen als ikzeker wist dat ik erop zou blijven spelen. Ik heb het pas gedaan toenik al jaren speelde en een andere speler me zei dat ik uit een anderedidg veel meer geluid zou kunnen halen als die ik had.
Ik had vroeger van die tinnen figuurtjes, avonturiers en paarden enorken en goblins die we gebruikten bij de "fantasy wargames". Dieschilderden we met een groepje vrienden samen, luisterend naarMetallica en met een glaasje sap erbij, dat was onze pubertijd.Prutswerk met penseeltjes met 1 haar om nog een pupilletje in eenpiepklein oogje te schilderen.
Ik had een paar hele mooie draken gekocht, ze hadden wel 25 guldengekost en dat was veel destijds, wel 10 weken zakgeld als ik me goedherinner. Ik bewaarde ze, zoals ik alle mooiste dingen bewaarde, voor"als ik echt goed kon schilderen". Nu, je kan je voorstellen dat ikouder werd, studeren ging, en de fantasiespellen inruilde voor drank enjongemannen. De draken werden ingepakt en verhuisden mee, keer op keer,kon het niet verdragen om ze weg te doen.
Van de week heb ik er eentje uitgepakt. De vleugels zorgvuldigvastgelijmd, het beestje van een laagje grondverf voorzien.Cocktailprikkertjes gekocht als roerhoutjes voor de piepkleine,misschien wel 15 jaar oude potjes modelbouwverf. Vanmiddag heb ik zeopengemaakt en verrek, het leek nog steeds op verf. Ik heb eerst eenander, kleiner, minder mooi fantasiebeestje geverfd, om er weer in tekomen – een mens kan niet helemaal veranderen misschien. Maarbinnenkort is die draak de klos, geloof me!