Ik lig op mijn bed met de baby naast me en het lukt niet te ontspannen. Ga met de aandacht naar de pijn, is wat ik geleerd heb. Wat heeft het te vertellen? Ik bedenk als ik toch niet slapen kan, dat ik er net zo goed een trancereis op kan wagen. Ik heb het lang niet meer gedaan, zou het nog lukken? Ik roep mijn krachtdieren in mijn gedachten: Kikker, Kraai en Uil. Kikker om naar het probleem te duiken, Uil om het te zien en Kraai om te vertellen wat er is. Tot mijn verbazing zie ik ze meteen. Ze duiken in mijn been en ik hoor woorden:

Je afvoerputje is verstopt, zegt Kraai. (Is dat toeval? Dat was in werkelijkheid ook zo, van de week, in de douche). Wat betekent dat? Er zitten blokkades in, is het antwoord. En je hebt een hoop vuil water in je lichaam, dat blijft stilstaan. Daar komt die pijn van.

Kraai haalt met zijn snavel troep uit een denkbeeldig putje in mijn been. Ziezo, dat ruimt op. Wat nu te doen? Spoelen, zegt kraai. Vuil water, dat zijn negatieve emoties. Die spoel je weg met schone. Schone emoties, dat is liefde, ontroering, dankbaarheid. Daar word je fris en energiek van.
Ik vraag me af wat dan die troep is, die blokkades, wat daarmee te doen. Opruimen dus. Wat het precies is, dat boeit niet eens. Alles waarvan je weet dat het overbodig is kan hup, eruit. Op de composthoop! Energetische recycling.

En hoe nu verder, om te zorgen dat het putje schoon blijft? Concentreren op het positieve, het goede, het liefdevolle. Eigenlijk wist ik dat al. Is dat niet altijd het probleem, te doen wat je weet, niet terug in een lang uitgeslepen groef te glijden in een eindeloze cirkel… Nieuwe paden maken, dat duurt even. Maar we gaan verder, met frisse moed.

Als ik terugkeer voel ik me gelijk al beter. De pijn is minder, de energie keert terug. Als de kleine wakker wordt bind ik hem op mijn rug en doe de afwas, zingend. Dan maak ik een sopje en stof mijn sjamanistisch altaar af. En het beeldje van de Uil op mijn kast, de gedroogde kikkerpoten, de kraaienkrachstok in mijn ‘huisboom’. Net op tijd geloof ik, een of ander beestje had eitjes gelegd in een stukje wolvilt, spinnenwebben zaten op mijn trommelstok. Ik klop alles uit buiten, geef gelijk de pas geplante zaadjes water in de tuin. Smudge mezelf, mijn huis, mijn baby, reinig alles, ruim baan voor het goede.

De lente is begonnen, de voorjaarsschoonmaak ook.

Over afvoerputjes en blokkades is a post from .

Ik ben denk ik wel depressief geweest. Tenminste als ik terugkijk op een periode dat ik erg ongelukkig was, geen zin zag in het leven, geen nut, geen doel. Me soms voelde als een groot, kil blok ijs zonder enig gevoel, en op andere momenten dreigde te verzuipen in verdriet. Ik herinner me op een kruispunt te hebben gestaan in Leiden, waar het Rapenburg en de Breestraat samenkomen, en me afgevraagd te hebben waarom ik niet door zou lopen toen de bus aankwam. Er was een antwoord op die vraag, gelukkig, anders had ik dit nu niet geschreven misschien. Twee zelfs. Het ene was dat ik te veel van mijn familie hield om ze dat aan te doen, onder die bus lopen. Het tweede was dat er toch altijd wel dingen waren waar ik lol in had en dat ik er ergens van overtuigd was dat de zon altijd weer opgaat, vroeg of laat.

Voor wie mij wat langer kent, is het misschien gek om dit te lezen. Ik heb het destijds namelijk nooit verteld dat ik me zo voelde. Vertellen hoe ik me voelde was ook stomweg een vaardigheid die ik niet had. Dat zal ook wel een deel van het probleem geweest zijn.

Maar goed deze gevoelens waren er, verdwenen een tijdje naar de achtergrond, kwamen weer terug. Het werd in de loop der jaren minder heftig allemaal, dat verdriet sleet langzaam, ik leerde er een beetje over praten, het leven ging verder. Maar die zin van het leven, dat hogere doel, ik zag het nog altijd niet. Ik heb me suf gepiekerd waartoe ik op aarde was, wat mijn richting in het leven moest zijn, hoe ik een bijdrage kon leveren aan het grote geheel. Grote frustratie dat ik “het” niet kon vinden. Ik zocht ver weg, letterlijk ook nog, tot in Roemenië aan toe.

Eenmaal terug uit Roemenië, woonde ik in Gennep in het bos. Werkte met paarden zoals ik gewild had, knutselde wat sjamanistische voorwerpen. Ik had het niet onaardig, beleefde genoeg leuke dingen op zich, maar toch was daar weer die frustratie en het gevoel van leegte en zinloosheid, nergens zin in hebben.

Ik besloot er aan toe te geven: ik ben op de grond gaan liggen en besloot net zo lang te blijven liggen, tot ik weer ergens zin in kreeg. En daar lag ik dan, vol mokkende gedachten, ellendig, beetje boos op mezelf. Nergens zin in te hebben, niks te willen, geen zin te hebben in het leven. Ik weet niet meer hoe lang het duurde. Ik kreeg er genoeg van op een gegeven moment, maar bleef stug liggen. Toen kreeg ik trek in een frietje. Ik weet het nog heel goed, want het leven begon opnieuw op dat moment. Een frietje. Er was dus toch iets, waar ik zin in had, hoe klein ook.

Ik ben een frietje gaan halen. En na dat moment bleken er meer dingen te zijn, waar ik zin in had. Kleine dingen, haalbare dingen. De grote doelen en idealen heb ik maar gelaten voor wat ze zijn. Ik had ze eigenlijk niet nodig. “De Zin van Het Leven”, met hoofdletters? Heb ik  nog altijd niet gevonden, weet niet of het wel bestaat. Maar dat is niet belangrijk meer. Mijn leven heeft zin, mijn leven is zijn eigen zin, omdat ik die kleine dingen doe waar ik zin in heb. Het hele leven kan draaien om een frietje.

Depressief ben ik niet meer geweest. Verdrietig, ja, somber, ook wel. Maar in het algemeen voel ik me vervuld en gelukkig. Gezegend met lieve mensen om me heen, een leuke baan, een paard, een mooie leefomgeving enzovoort. Een prachtige zoon die ligt te slapen in mijn armen terwijl ik dit typ. Hele grote doelen of idealen heb ik nog steeds niet. Wensen wel, er blijft altijd wel iets te wensen over. Een trektocht met mijn paard maken zou ik nog graag doen, op een boerderijtje wonen. Maar heel belangrijk is dat niet. Belangrijk is dat ik wilde schrijven, dit stukje, deze woorden, en dat ik dat heb gedaan.

De zin van het leven is een frietje is a post from .

Deze middag op stap geweest met 6 kinders en een collega, een rondje om een waterplas. Het lijkt zo simpel en dat is het ook: gewoon een eindje lopen, kijken wat je tegenkomt, wat vertellen en leuke dingen laten zien. Het begint met de zandhelling waar de kids vanaf willen rennen. Er is genoeg ruimte tot de waterkant, dus het mag.

Beneden bij het water spot ik interessante plantjes; ik maak wat blaadjes fijn en laat ze ruiken, raden waar het op lijkt. "Kauwgum" zeggen ze, "tandpasta"! En dat klopt, het zijn muntplantjes, geuren heerlijk naar pepermunt. Dat vormt een mooie opstap naar de activiteit die ik in gedachten had. Ik geef alle kinderen een plastic bekertje en ze mogen "parfum" gaan maken. Blaadjes fijnstampen, beetje water erbij. Voor sommigen betekent water dat er automatisch zand bij moet, dan wordt het "modderparfum" zo wordt mij verteld.

We zien een school visjes voorbij zwemmen. "Kikkervisjes!" wordt er geroepen, zijn dat de enige "visjes" die ze kennen? Maar dit zijn ze niet, dit zijn echte visjes.

Ik zie een waterslak en vis hem op met mijn handen. Eerder heb ik een kind berispt dat een landslak in het water gooide, zei dat het geen waterslak was en dat ie-niet kan zwemmen. Het begrip waterslak was duidelijk nieuw; nu een mooi moment dus om te laten zien wat voor diertje dat dan is.

Terwijl we verder lopen rond de plas worden er nog driftig bloemetjes geplukt. Ook de elzenpropjes doen het goed. "Dennenappels", denken de kinderen, maar zijn er hier dan dennenbomen? Nee, die zien ze niet. Elzenpropjes dus, weer iets nieuws ontdekt!

Het parfum moet eigenlijk mee voor de moeders thuis. Ik zie dat minder zitten, zie beelden voor ogen van een hobbelende Landrover en kinderkleding ondergeklotst met geurig modderparfum. Gelukkig kan ik de kinderen overtuigen dat ze het thuis best eens opnieuw kunnen maken.

Terug op de BSO laat een jongetje trots zijn geplukte bloemen zien. "Uit de natuur", licht hij toe. En of ze het leuk vonden vandaag? JAAAAA!

Dit alles overdenk ik dan op weg naar huis, en ik ben intens tevreden.

Even simpelweg gelukkig is a post from .

Dus, bij deze!

Goed nieuws 1:

Sinds enige maanden een nieuwe relatie met een hele lieve jongen/man (weet nooit welk woord te gebruiken maar goed). Heb hem ooit leren kennen toen Kiba voor zijn deur besloot op zijn kont te gaan zitten en niet meer verder te willen lopen naast de fiets. Ik noem geen naam want hij wordt liever niet all over internet gevonden, maar ik ben erg gelukkig met hem in ieder geval.

Goed nieuws 2:

2 weken geleden begonnen met een nieuwe baan en wel een die echt bij mij past! De functie heet 'natuur- en avontuurcoach' en het is bij een kinderopvangorganisatie. Daar ga ik ervoor zorgen dat er meer natuur- en avontuuractiviteiten komen. Eindelijk weer een baan waarbij je gelegitimeerd met modderige bergschoenen aan kan komen! En met kinderen, daar ben ik echt blij om want dat heb ik erg gemist afgelopen 2 jaar. Bij deze functie hoort overigens ook dat ik in een joekel van een verlengde Landrover rondrij. Ik kreeg zowat een hartverzakking toen ik het ding zag, maar het went snel gelukkig. Alleen parkeren gaat nog niet zo handig en de koppeling heeft iets weg van een tractor, zo zwaar. Maar ik voel me er ook wel weer erg stoer in!

Minder goed nieuws:

Met Kiba gaat al een hele tijd niet zo lekker en ik zoek dan ook een nieuwe baas voor hem. Dus wie een enthousiaste energieke halve Hollandse herder zoekt met enige gebruiksaanwijzing, kijk hier: http://www.hondenherplaatsingen.nl/35kiba.html

Niet echt nieuws maar toch wel leuk:

Met Rosa het paard gaat alles goed, ze heeft een leuke winterweide met 2 ponyvriendinnetjes. Tijdens de sneeuwperiode werd ze nogal een stuiterbommetje en heb ik wat rodeo kunnen oefenen, maar niks gemeens. Nu het weer beter wordt, is ze ook wat rustiger.

Tot zo ver de updates..

Natuur en avontuur is a post from .

Nu ben ik toch wel iemand die regelmatig aan de dood denkt, maar zoiets brengt het weer wat dichterbij. De eindigheid van het bestaan en daaraan gekoppeld de zin van het leven, dergelijke minder luchtige thema's.

Voor oma was ik bijna een beetje blij, dat het ophield. Want veel plezier had ze niet meer in het leven was mijn indruk. Het is moeilijk in te schatten natuurlijk als je niet echt meer in dezelfde werkelijkheid leeft, niet meer een gesprek kan voeren en weten dat je het over hetzelfde hebt.

Van de kat vond ik het zonde, die was gezond en had nog jaren meegekund. Missen doe ik haar niet echt, ik voel me er bijna schuldig over. Ze was lief, ze was mooi, ze hoorde erbij, maar blijkbaar kan ik ook heel goed zonder kat.

Als ik er niet meer ben zal het leven ook heel goed zonder mij kunnen. Dat blijkt toch steeds weer; alles gaat gewoon verder, een paar mensen blijven achter met pijn in het hart en mooie herinneringen. Ik vraag me wel af dan, wat mensen zich van mij zouden herinneren, wat ze bij mij als tekst zouden zetten op zo'n kaartje. Creatief, ongeduldig, wisselvallig, iemand die haar dromen waarmaakte? Wie was ik, wie ben ik, wat zou je onthouden? 

Wat mij betreft, ik zou herinnerd willen worden als een verhalenverteller. Ik heb nooit fictie kunnen schrijven. Het enige wat in mijn macht ligt, is een boeiend verhaal van mijn leven proberen maken, en daar flarden van vertellen in een blogje, in een foto, in een liedje in de ochtend, in een streling in de nacht.

Ik zou herinnerd willen worden als een danser. Draai als ik doodga het muziekje van de Indische Waterlelies. Mijn naam betekent Lelie en ik heb het altijd mooi gevonden, te leven als een sprookje. Te dansen in het maanlicht, voor zo lang als het duurt. Want het leven is beweging en het leven te dansen, is het enige wat telt.

Leven, dood en dergelijke dingen is a post from .

Rosa is een dravermerrie van 5 jaar jong. Ze staat hier vlakbij in de wei, 3 minuten lopen van huis, met nog 13 andere paarden en pony’s.

Poetsen en opzadelen doen we in de tuin. Dus toch iets uitgekomen van die wens van vroeger

En rijden doen we in het bos. Ik moet dan eerst dwars door Velp rijden, maar ze is erg braaf en vertrekt geen spier voor verkeer of rare obstakels onderweg.

En dit is dan de Veluwezoom gezien vanaf Rosa’s rug:

Ik ben er erg gelukkig mee! Ik denk dat we nog vele mooie avonturen zullen beleven samen.

Paard is a post from .

Rosa is een dravermerrie van 5 jaar jong. Ze staat hier vlakbij in de wei, 3 minuten lopen van huis, met nog 13 andere paarden en pony’s.

Poetsen en opzadelen doen we in de tuin. Dus toch iets uitgekomen van die wens van vroeger

En rijden doen we in het bos. Ik moet dan eerst dwars door Velp rijden, maar ze is erg braaf en vertrekt geen spier voor verkeer of rare obstakels onderweg.

En dit is dan de Veluwezoom gezien vanaf Rosa’s rug:

Ik ben er erg gelukkig mee! Ik denk dat we nog vele mooie avonturen zullen beleven samen.

Paard is a post from .

Dassenverhaal is a post from .

Het resultaat:

Op mijn kop is a post from .

Een nieuw begin is a post from .