Tweede piksterdag overleed mijn kat Boudicca aan een vergiftiging. Een paar dagen later stierf mijn oma, die al een tijdje in een verpleeghuis opgenomen was.

Nu ben ik toch wel iemand die regelmatig aan de dood denkt, maar zoiets brengt het weer wat dichterbij. De eindigheid van het bestaan en daaraan gekoppeld de zin van het leven, dergelijke minder luchtige thema's.

Voor oma was ik bijna een beetje blij, dat het ophield. Want veel plezier had ze niet meer in het leven was mijn indruk. Het is moeilijk in te schatten natuurlijk als je niet echt meer in dezelfde werkelijkheid leeft, niet meer een gesprek kan voeren en weten dat je het over hetzelfde hebt.

Van de kat vond ik het zonde, die was gezond en had nog jaren meegekund. Missen doe ik haar niet echt, ik voel me er bijna schuldig over. Ze was lief, ze was mooi, ze hoorde erbij, maar blijkbaar kan ik ook heel goed zonder kat.

Als ik er niet meer ben zal het leven ook heel goed zonder mij kunnen. Dat blijkt toch steeds weer; alles gaat gewoon verder, een paar mensen blijven achter met pijn in het hart en mooie herinneringen. Ik vraag me wel af dan, wat mensen zich van mij zouden herinneren, wat ze bij mij als tekst zouden zetten op zo'n kaartje. Creatief, ongeduldig, wisselvallig, iemand die haar dromen waarmaakte? Wie was ik, wie ben ik, wat zou je onthouden? 

Wat mij betreft, ik zou herinnerd willen worden als een verhalenverteller. Ik heb nooit fictie kunnen schrijven. Het enige wat in mijn macht ligt, is een boeiend verhaal van mijn leven proberen maken, en daar flarden van vertellen in een blogje, in een foto, in een liedje in de ochtend, in een streling in de nacht.

Ik zou herinnerd willen worden als een danser. Draai als ik doodga het muziekje van de Indische Waterlelies. Mijn naam betekent Lelie en ik heb het altijd mooi gevonden, te leven als een sprookje. Te dansen in het maanlicht, voor zo lang als het duurt. Want het leven is beweging en het leven te dansen, is het enige wat telt.